16 lutego 1918 został zwolniony z niewoli i przyjechał do Konina.
23 grudnia 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłych 1, 2, 3 Korpusów Polskich i byłej armii rosyjskiej, z zatwierdzeniem stopnia porucznika, i przydzielony z dniem 1 listopada 1918 do Szkoły Oficerów Artylerii w RembertowieDz. Rozk. Wojsk. Nr 2 z 12 stycznia 1919, poz. 69, jako Stark.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 3 z 14 stycznia 1919, poz. 152, jako Stark.. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 2 pułku artylerii polowej Legionów, za co otrzymał Order Wojskowy Virtuti Militari V klasy.
Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. Później pozostawał oficerem 2 pułku artylerii polowej Legionów w Kielcach i w 1923 był odkomenderowany na studia do Politechniki Lwowskiej. W listopadzie 1924, po ukończeniu odkomenderowania na studia, został przeniesiony do korpusu oficerów uzbrojenia w stopniu kapitana ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 66,7 lokatą, z równoczesnym wcieleniem do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia Nr 1 w Warszawie i przydzielony do Zbrojowni Nr 2 w Warszawie na stanowisko odbiorcy materiałów uzbrojenia z przeznaczeniem do Lwowa. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 25. lokatą w korpusie oficerów uzbrojenia.