Zygmunt Longin Bezeg, ps. „Longin” (ur. 16 marca 1893 w Zahajpolu, zm. 13 kwietnia 1971) – podpułkownik piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 16 marca 1893 w Zahajpolu jako syn Alfreda (urzędnik prywatny) i Heleny Stefanii z Przybylskich. Uczył się w Gimnazjum Polskim w Kołomyi. Od 1912 do 1914 studiowała na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego.
Po wybuchu I wojny światowej w 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Po przejściu frontu w bitwie pod Rarańczą w połowie lutego 1918 został internowany i był osadzony obozie w Talaborfalva. W styczniu 1919 został mianowany na podporucznika.
Po zakończeniu wojny i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, 14 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej w szeregach 6 pułku piechoty Legionów, za co otrzymał w 1921 order „Virtuti Militari” V klasy. Został awansowany do stopnia kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919. W 1924, 1932, jako oficer nadetatowy 86 pułku piechoty z Mołodeczna pełnił stanowisko pierwszego oficera sztabu 19 Dywizji Piechoty w Wilnie. Został awansowany na stopień majora piechoty ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1925.