i jest to prawda, ponieważ w rzeczywistości każdy człowiek może dostąpić zbawienia, a zatem powinien zachować nadzieję.
mały|Robert Bellarmin Jeśli chodzi o konkretne rozwiązania fabularne, Tirso zdaje się najwięcej zawdzięczać Robertowi Bellarminowi, co dodatkowo autor potwierdza w finale sztuki. W II księdze De arte bene moriendi znajduje się zbiór kilkunastu przykładów cudownych nawróceń oraz budzących grozę przypadków grzesznej zatwardziałości. Jeden z nich zapożyczony od świętego Bedy może być pierwowzorem historii Paula. opowiada on o mnichu, który prowadził niegodne życie, a gdy zachorował, wezwał przed śmiercią braci i oznajmił im, że widzi otwarte piekło i szatana w otchłani, oraz przygotowane dla niego miejsce. Gdy bracia upominali go, by odprawiał pokutę, odmówił, tłumacząc, że nie ma już czasu, skoro wyrok zapadł. I umarł bez wiatyku. W rozdziale XIII Bellarmin pisze o ludziach kuszonych przeciw nadziei i radzi im, by pamiętali o nieskończonym Bożym miłosierdziu, gdyż, jak pisze dalej święty Paweł przemienił się z prześladowcy w kaznodzieję [...] po to, żeby [...] nawet największy zbrodniarz – nie tracił ufności w Bogu.