Janusz Ankudowicz (ur. 10 lipca 1934 we wsi Charki woj. wileńskie, zm. 1 lutego 1997 w Warszawie) – polski bibliolog i bibliotekarz. Badania naukowe poświęcił książce (literackiej i popularnonaukowej), jej kulturotwórczym funkcjom społecznym oraz użytkowaniu w różnych środowiskach społecznych.
Życiorys mały|318x318px|Grób Janusza Ankudowicza na cmentarzu Bródnowskim Syn Zenona i Heleny z d. Dłuźniak. W latach 1948–1951 był uczniem liceum ogólnokształcącego w Bielsku-Białej, a następnie studentem Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego. Pracę magisterską Problematyka literacka „Przeglądu Tygodniowego” w roku 1870 napisał pod kierunkiem Janiny Kulczyckiej-Saloni.
W 1955 roku podjął pracę w Bibliotece Narodowej w nowo utworzonym Instytucie Książki i Czytelnictwa, gdzie w roku 1975 objął kierownictwo Sekcji Społecznej Recepcji Książki, a w roku 1976 – Zakładu Badań Czytelnictwa. Funkcję tę sprawował do końca życia.
W 1968 roku doktoryzował się w Katedrze Bibliotekoznawstwa Uniwersytetu Wrocławskiego na podstawie dysertacji Czytelnictwo na tle życia kulturalnego i struktury społecznej mieszkańców małych miast (Warszawa 1967).