W 1924 na podstawie rozprawy Die Quellen zur Einwanderung Israels in Kanaan neuuntersucht uzyskał stopień doktora teologii. Rok później, po uzyskaniu habilitacji, został privatdozentem i wykładał egzegezę starotestamentalną na wydziale katolicko-teologicznym Uniwersytetu Wrocławskiego, na którym w 1933 został mianowany nieetatowym profesorem. W latach 1928–1930 odbywał staże naukowe do krajów Orientu, w tym czasie był m.in. nauczycielem w Konstantynopolu, a w 1929/30 stypendystą Instytutu Görres-Gesellschaft w Jerozolimie. W 1933/34 przez krótki okres był profesorem w Państwowej Akademii w Braniewie w Prusach WschodnichGerhard Reifferscheid: Das Bistum Ermland und das Dritte Reich. Böhlau, Köln 1975, s. 55. 7 marca 1934 jego książka Die Einwanderung Israels in Kanaan została wpisana przez Kongregację Nauki Wiary na Indeks ksiąg zakazanych.
Wskutek tego cofnięto mu pozwolenie kościelnego nauczania, wolno mu było jedynie wykładać orientalistykę. W 1937 roku został mianowany profesorem nadzwyczajnym na Uniwersytecie w Münster, w semestrze zimowym 1944/45 objął profesurę na Uniwersytecie w Greifswaldzie. W 1956 roku został profesorem zwyczajnym historii i kultury starożytnego Orientu na Uniwersytecie w Münster.