Okres powojenny Po zwolnieniu z niewoli Battel zamieszkał w Hattersheim am Main w późniejszym RFN. Od 1946 prowadzone było przeciwko niemu postępowanie denazyfikacyjne. Izba orzekająca uznała go za sympatyka nazizmu i zakazała wykonywania zawodu adwokata. Pracował w fabryce wyrobów szklanych. Nie chwalił się swoją postawą wobec Żydów ani tym, że uratował życie ponad 150 osobom. Zmarł 17 marca 1952 w Hattersheim am Main.

Odznaczenie medalem Sprawiedliwy wśród Narodów Świata Postawa Battela przez długi czas pozostawała nieznana szerszemu gronu. Spopularyzowanie wiedzy o Battelu wynika w głównej mierze z wysiłków izraelskiego badacza i prawnika Zeev Goshena. 22 stycznia 1981, prawie 30 lat po śmierci Battela, instytut Jad Waszem uhonorował go tytułem „Sprawiedliwy wśród Narodów Świata”. W 1993 tytuł otrzymał również jego przełożony w Przemyślu, Max Liedtke.

Za swoją działalność, Battel porównywany był do Oskara Schindlera. Jest jedynym znanym oficerem Wehrmachtu, który w obronie Żydów groził SS użyciem broni palnej.

Przypisy