przez co „Ekonomia dokonuje eutanazji żywego świata” i staje się „dyscypliną aksjomatyczną, systemem dedukcji na podstawie serii postulatów, zamkniętym na weryfikację lub obalenie na gruncie doświadczalnym”; możliwości prognozowania ekonomicznego – głównie na fali braku zastosowania mechanizmów, które mogłyby zapobiec kryzysowi gospodarczemu w latach 2007–2008 (w tym prognozy samospełniające się i prognozy samowykluczające) oraz wpływu stosowania modeli ekonometrycznych w polityce; założenie o nieustannej potrzebie wzrostu gospodarczego, rozumianego wyłącznie jako zdolność danego społeczeństwa do produkcji dóbr i usług, bez uwzględnienia ich kosztów w innych obszarach; na gruncie którego, globalna polityka gospodarcza prowadzi do globalnego zadłużenia i wyeksploatowania dóbr naturalnych; koncepcja homo oeconomicus, oraz opartej o niej koncepcji niewidzialnej ręki rynku, która przy obserwowanej dynamice zmian technologicznych według badaczy prowadzi do skrajnych zjawisk społecznych i ekonomicznych opisywanych w nurcie cyberpunku tj. przejęcie realnej władzy nad gospodarką przez korporacje i zanik państwowości; powrót do pierwotnych struktur społecznych, opartych na paradygmacie siły, rozumianej w stechnicyzowanym społeczeństwie jako posiadanie władzy nad technologią, w szczególności sztuczną inteligencją, w której niewolę