Halina Maria Wiśniewska (ur. 22 września 1920 w Milanówku, zm. 8 lutego 2011) – polska architektka-urbanistka, instruktorka Związku Harcerstwa Polskiego, harcmistrzyni, wieloletnia instruktorka Wydziału Historii Seniorów Głównej Kwatery ZHP, współtwórczyni Muzeum Harcerstwa w Warszawie.
Harcerstwo W 1931 roku wstąpiła do 10 WŻDH im. ks. J. Sułkowskiego. Przyrzeczenie Harcerskie złożyła w grudniu 1932.
W czasie wojny w latach 1939–1944 była drużynową 10 WDH-ek, komendantką Hufca Harcerek Mokotów oraz pełniła funkcję w sanitariacie Wojskowej Służby Kobiet AK. W 1944 roku otrzymała stopień harcmistrzyni.
W latach 1945–1949 była komendantką Hufca Harcerek Śródmieście i członkinią komendy Warszawskiej Chorągwi Harcerek ZHP. W 1949 roku przerwała działalność instruktorską.
Podjęła ją ponownie dopiero w 1971 roku. W latach 1972–1976 była komendantką kręgu instruktorskiego „Gromada Włóczęgów” 1 Warszawskiej Drużyny Harcerskiej „Czarna Jedynka” przy VI LO im. Tadeusza Reytana. W 1977 roku została usunięta z PZPR, do której należała od 1964 roku. Później działała w komendzie i Radzie Hufca Mokotów, Radzie Chorągwi Stołecznej.