Chcąc zaoferować rodzimym siłom powietrznym samolot, należało go wyposażyć w jednostki produkowane na terenie Stanów Zjednoczonych. Tak też miało stać się z brytyjskimi silnikami Orpheus, których licencyjną produkcję miała podjąć wytwórnia Curtiss-Wright Corporation, do czego jednak nie doszło. Rozważano zastosowanie jednostek Fairchild J83, General Electric J85 lub Pratt & Whitney JT12A. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom sił powietrznych w ramach programu UCX, przewidywano zastosowanie czterech silników, zamontowanych po dwa, po obydwu stronach kadłuba, analogicznie jak w samolocie Vickers VC10. Wersja czterosilnikowa była o tyle istotna dla przyszłości samolotu, ponieważ dwusilnikowy model przegrał w rywalizacji o zwycięstwo w programie UTX. Początkowo, w październiku 1958 roku US Air Force poinformowały o zakupie w ramach programu UTX przygotowanej przez Lockheeda wersji wojskowej, oznaczonej jako T-40A-LM, napędzanej dwoma silnikami. Miał być to samolot przeznaczony do szkolenia załóg dużych maszyn wielosilnikowych. Ostatecznie jednak wybrano produkt firmy North American T-39 Sabreliner.