Produkcja seryjna Pomimo tego, że samolot powstał głównie z myślą o własnych siłach powietrznych, to dopiero zamówienia ze strony użytkowników cywilnych pozwoliły na uruchomienie pełnoskalowej produkcji seryjnej. Samolot przeznaczony na rynek cywilny otrzymał oznaczenie JetStar 6, a na użytek wytwórni L1329-23A (lub L1329-23D) w zależności od zastosowanych silników, którymi mogły być JT12A-6 lub JT-12A-6A. Jednostki wyposażone w odwracacze ciągu. Maszyny seryjne, w odróżnieniu od samolotów prototypowych, wyposażono w zdwojone koła podwozia głównego i przedniego. Kabina pilotów otrzymała dodatkowe górne oszklenie. Wydłużono kadłub z 17,93 do 18,41 m. Kabina mieściła dziesięciu pasażerów plus dwuosobowa załoga. Dodatkowe zbiorniki paliwa zamontowane na skrzydłach samolotu dysponowały łączną pojemnością 3550 l, co przełożyło się na zasięg samolotu, który wzrósł z 2775 do 3570 km. Pomocnicza jednostka napędowa nie była w wersji seryjnej standardem a opcją, której instalację mógł zlecić zamawiający. Samoloty wyposażono w system zrzutu paliwa. Przednie klapy samolotu, krawędzie natarcia statecznika poziomego i pionowego wyposażono w pneumatyczną instalację przeciwoblodzeniową (w późniejszych wersjach zrezygnowano z systemu przeciwoblodzeniowego na krawędziach natarcia stateczników).