Po studiach przez 17 lat pracował przy budowach morskich, prowadzonych przez Zjednoczenie Budownictwa Morskiego, m.in. w powojennej odbudowie szczecińskiego portu. Później brał udział także w budowach zagranicznych, m.in. na Cyprze, w Korei, Gwinei i Iraku. Od 1966 do 1967 pracował na budowie Zakładów Chemicznych w Policach jako naczelny inżynier i dyrektor zespołu generalnego wykonawcy budowy. Od 1969 do 1973 piastował stanowisko dyrektora Szczecińskiego Zjednoczenia Budownictwa Ogólnego.
Od 1960 roku należał do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, w 1972 został członkiem egzekutywy wojewódzkiej PZPR. 16 marca 1973 mianowany przewodniczącym Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, od 17 grudnia tego roku pełnił funkcję pierwszego wojewody szczecińskiego. Zakończył jej pełnienie 24 kwietnia 1980 wskutek konfliktów z Komitetem Wojewódzkim. Za jego kadencji wybudowano osiedla mieszkaniowe, rurociąg z wodą pitną do Szczecina i rozpoczęto budowy dróg.
1 sierpnia 1980 został mianowany konsulem w Bratysławie, odwołano go stamtąd po dwóch latach (na skutek wyjazdu syna do Kanady). Od 1983 do 1988 był pełnomocnikiem ministra ds. budowy polickich zakładów chemicznych. Później zajmował się budowami m.in. basenem Wyższej Szkoły Morskiej w Szczecinie i rozbudową Książnicy Pomorskiej.