W toku walk ulicznych zginęło ponad 40 osób po obydwu stronach oraz wśród przypadkowych cywilów. Według innego źródła 1 grudnia 1924 r. w Tallinnie zginęło 12 uczestników próby przewrotu i 21 wojskowych lub policjantów oraz cywilów. Dalszych sześciu komunistów policjanci lub żołnierze rozpoznali i zabili na miejscu w kolejnych dniach po przewrocie. Ponadto 155 komunistów i ich sympatyków zostało po stłumieniu próby przewrotu pojmanych i skazanych na śmierć przez sądy polowe. Oddziałami tłumiącymi komunistyczne wystąpienie dowodził gen. Johan Laidoner, rząd ogłosił stan wojenny. Kolejne 209 osób zostało skazanych przez sądy wojskowe za udział w przygotowaniach do przewrotu lub działalność w partii bezpośrednio przed nim. 198 komunistom, w tym Jaanowi Anveltowi, udało się zbiec z Estonii do ZSRR.
Klęska przewrotu sprawiła, że działalność estońskich komunistów uległa całkowitemu załamaniu. W 1930 r. nie posiadali ani jednej lokalnej komórki partyjnej, a w 1938 r. łączną liczbę znajdujących się w Estonii komunistów, w tym odbywających kary więzienia, szacowano na 130 osób. Związek Radziecki zrezygnował z prób przejęcia kontroli nad Estonią poprzez wspieranie miejscowej radykalnej lewicy.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:1924 w Europie Kategoria:Estonia w XX wieku Estonia Estonia