Bazylika, ograbiona z wyposażenia, została sprzedana prywatnemu właścicielowi z przeznaczeniem na magazyn i popadła w ruinę. W 1825 roku biskup Tosi, wykorzystując wizytę Franciszka I w Pawii, otrzymał klasztor z przeznaczeniem na siedzibę seminarium diecezjalnego. Kościołowi, będącemu magazynem wojskowym, groziła rozbiórka i sprzedaż na materiał budowlany z odzysku. W 1864 roku stał się on ponownie własnością państwa, ale jego stan techniczny nadal się pogarszał; w 1877 roku zawaliła się część nawy. W 1884 roku w podjęto w nim prace restauracyjne. 15 czerwca 1896 roku został ponownie otwarty dla kultu.
Architektura i otoczenie Ceglana, dwuspadowa, dwukondygnacyjna fasada jest podzielona pionowo na trzy części dwoma asymetrycznymi przyporami, przechodzącymi w części górnej w pilastry. W centrum górnej części znajduje się okno w kształcie krzyża, flankowane dwoma oknami okrągłymi. Poniżej nich umieszczono trzy okna pojedyncze (monoforia), a pod nimi trzy biforia. Pod krawędzią szczytu wykonano terakotowy gzyms, a pod nim rząd ślepych arkad. Po lewej stronie kościoła znajduje się były klasztor Kanoników Regularnych św. Augustyna, mieszczący obecnie koszary Karabinierów. Po prawej stronie stoi Klasztor św.