Gdy G. de Havilland zakupił wytwórnię Airco i zmienił jej nazwę na de Havilland Aircraft Company Ltd., kontynuował pracę nad tym samolotem oznaczonym jako DH.11 Oxford Mk II, przy czym zastosował w nim lżejsze silniki Siddeley Puma o mocy 294 KM (216 kW). Ale w związku z zakończeniem I wojny światowej lotnictwo brytyjskie zrezygnowało z wymiany samolotów DH.10 na nowy typ, zrezygnowano wtedy z dalszych prac nad tym samolotem i żadnego prototypu tej wersji nie wyprodukowano.
Użycie w lotnictwie Prototyp samolotu DH.11 był używany w czasie lotów testowych i próbnych, po czym powrócił do wytwórni, gdzie ostatecznie został skasowany.
Opis techniczny Samolot DH.11 był dwupłatem o konstrukcji drewnianej, kratownicowej, kryty płótnem. W przedniej części kadłuba mieściła się kabina załogi: z przodu stanowisko strzelca podkładowego, za nim stanowisko pilota, a za nim następne stanowisko strzelca pokładowego. Za stanowiskami załogi znajdowała się komora bombowa. Silniki umieszczono po obu stronach kadłuba nad dolnymi płatami.