Tematykę antynazistowską kontynuował Staudte w Brunatnej pajęczynie (1949), która przyniosła mu główną nagrodę na MFF w Locarno, a następnie w satyrycznym Poddanym (1951) wg Heinricha Manna z wybitną kreacją Wernera Petersa. W tej grotesce z czasów wilhelmińskich Staudte poddał bezlitosnej krytyce kult posłuszeństwa i dyscypliny, demaskując tym samym źródła niemieckiego imperializmu.
Po wyjeździe do RFN zrealizował dramat rodzinny Dziecko potrzebuje miłości (1955), wyróżniony Srebrnym Lwem na 16. MFF w Wenecji. Pracując w Niemczech Zachodnich podejmował kolejne próby powiązania hitlerowskiej przeszłości z teraźniejszością w takich filmach jak Róże dla prokuratora (1959), Kiermasz (1960) czy Męski piknik (1964). Zekranizował także brechtowską Operę za trzy grosze (1963) z Hildegard Knef i Curdem Jürgensem w rolach głównych.
Gdy jego kolejne filmy rozczarowywały i przechodziły bez echa, przeniósł się w latach 70. do telewizji, gdzie reżyserował popularne seriale, m.in. Tatort.
Zmarł na niewydolność serca w Słowenii w czasie plenerowych zdjęć do filmu telewizyjnego Der eiserne Weg.