Zespół (początkowo bez wiedzy wytwórni) postanowił skupić się na stworzeniu albumu opartego na projekcie, nad którym już wcześniej pracowali.
Historia ta podważana jest przez Dereka Varnalsa, który twierdzi, że nawet na początku sesji nagraniowych w 1967 roku, nie było planu, aby nagrywać Dvořáka (rozmowy o projekcie miały mieć miejsce znacznie później).
Po raz pierwszy w historii zespołu można usłyszeć grany przez Mike’a Pindera melotron. Orkiestralne interludia odegrane zostały przez London Festival Orchestra. Zespół występuje równocześnie z orkiestrą tylko raz, w końcowej części utworu „Nights in White Satin”.
Album w luźny sposób opowiada o jednym dniu (od świtu do nocy) z życia bliżej nieokreślonej osoby.
Wydanie Days of Future Passed został wydany 10 listopada 1967 roku w Wielkiej Brytanii, a 11 listopada w Stanach Zjednoczonych. Album osiągnął 27. miejsce na UK Album Charts. W 1972 roku zajął 3. miejsce na amerykańskiej liście Billboard 200.
W 1977 roku album wydano na taśmie szpulowej w systemie kwadrofonicznym.