Nieco zmodyfikowana forma nacionalcatolicismo przyjęta została potem (po skompromitowaniu się falangistowskiego narodowego syndykalizmu przez gospodarczy kryzys Hiszpanii w latach 50.) za naczelną doktrynę polityczną w czasach Państwa HiszpańskiegoMiłkowski Tadeusz, Hiszpania frankistowska 1936-1975, [w:] Maciej Słęcki i Bohdan Szklarski (red.), Franco i Salazar. Europejscy dyktatorzy, s. 61-83, von borowiecky: Radzymin, 2012. .

Myśl ekonomiczna Ramiro de Maeztu i inni myśliciele pokolenia 1898 byli zwolennikami poglądów wolnorynkowych w sferze gospodarczej, co wyróżniało ich od innych hiszpańskich rodzin politycznych - zarówno od preferujących katolicki korporacjonizm karlistów, jak i narodowych syndykalistów z Falangi. De Maeztu uważał rozwój ekonomiczny za podstawowy warunek sukcesu Hispanidad - dlatego był zwolennikiem możliwie szybkiej industrializacji i modernizacji gospodarczej. Gospodarczo wiąże się także Ramiro de Maetzu ze stanowiskiem terceryzmu, zwanego przez samego publicystę "kapitalizmem katolickim". Całkowity ekonomiczny kapitalizm, utożsamiany przez de Maetzu z ideologią liberalną, był przez niego potępiany - zarzucał mu m.in. biurokratyzację gospodarki, czy akumulację kapitału przez wyższe klasy społeczne.