Pacyfikacja Różańca – pacyfikacja i wysiedlenie polskiej ludności cywilnej dokonane przez okupantów niemieckich w Różańcu w województwie lubelskim, w powiecie biłgorajskim, w gminie Tarnogród na Zamojszczyźnie. Zamordowano około 70 osób. Większość spłonęła w 260 palących się zabudowaniach.
Zbrodnie niemieckie w Różańcu
Podczas II wojny światowej i okupacji Polski przez III Rzeszę Niemiecką 18 marca 1943 jednostki niemieckiego Wehrmachtu, SS i żandarmerii otoczyły miejscowość i przeprowadziły pacyfikację wsi Różaniec. Był to odwet za pomoc partyzantom i zbiegłym z obozów jeńcom sowieckim. Okupanci podpalili zabudowania wraz z inwentarzem żywym. Spłonęło 260 gospodarstw z dobytkiem. Niemcy zamordowali około 70 osób. Większość z nich spłonęła w palących się domach. Wtedy spłonęło też 10 koni, 15 krów, 25 świń, 300 sztuk drobiu i cały inwentarz martwy w tych gospodarstwach.
Z placu nazywanego „księżym ogrodem” wywożono mężczyzn i kobiety od 16 lat do 50, do obozu w Zamościu.