Zakończył spory z duchownymi o parafię w Prudniku i potwierdził dobra jej przynależne.
1327 najstarsza informacja o drewniano-ziemnych fortyfikacjach w Prudniku.
1337 król czeski Jan Luksemburski odkupił ziemię prudnicką od pana morawskiego Albrechta z Fulštejnu i przekazał ją wraz z miastem księciu niemodlińskiemu Bolesławowi Pierworodnemu. Tym samym Prudnik, dotychczas należący do Moraw jako część enklawy biskupów morawskich, znalazł się w granicach księstwa niemodlińskiego, czyniąc go częścią Górnego Śląska.
1350 pierwsze wzmianki dotyczące obecności Żydów w Prudniku.
1364 książę Władysław Opolczyk nadał miastu prawo karania gardłem złoczyńców.
1366 książę Władysław Opolczyk przekazał miastu dochody z opłat sądowych, a także, celem zwiększenia obszaru i zaludnienia, podarował miastu wieś Stary Chocim.
1373 w mieście i okolicy rozpoczęła się epidemia dżumy, w wyniku której zmarli niemal wszyscy mieszkańcy Prudnika. Nieliczna grupa mieszkańców schroniła się w pobliskich górach. Po powrocie postanowili spalić zabudowania, a następnie rozpoczęli odbudowę miasto.
1388 miasto uzyskało zgodę na budowę młyna do mielenia kory dębowej.