Przy okazji napomyka, że markiza została porzucona przez don Carlosa, który zakochał się w innej i rozważała wydanie się za don Fadrique'a, ten jednak okazał się kłamcą, pyszałkiem, niechlujnym i cierpiącym na ukryte dolegliwości. Ziarno posiane w duszy Ines zakiełkowało. Zaczęła dostrzegać wady w markizie i skłaniać się ku don Carlosowi, który jednak wcześniej odrzucany, zwrócił się tymczasem ku doni Blance.
Rozpoczyna się egzamin. Pierwszyz kandydatów don Juan de Vivero, młody, szlachetny i bogaty, okazuje się hazardzistą. Kto gra, będzie grał osądza Ines. Kolejnego don Juana de Guzmana, Ines uznaje po przeczytaniu jego liściku za nieuleczalnego głupca. Don Gomez z Toledo, noszący się pompatycznie jak minister jest za stary. Don Hurtado de Mendoza okazuje się gwałtowny i porywczy, choć szybko się uspokaja. Ines nie jest zainteresowana tym, czy się uspokoi, gdy już ją wyrzuci przez balkon. Kolejnym jest don Guillien d'Aragon, który procesuje się o tytuł książęcy. Ines każe go skreślić jak i kilku następnych. Gdy przychodzi kolej na don Juana z Andaluzji jest gotowa przejść do porządku nad tym, że jest kobieciarzem (po ślubie się ustatkuje), gwałtownikiem (w końcu jest Andaluzyjczykiem), że jest niesłowny, kapituluje, gdy okazuje się w dodatku wdowcem. Zostają jej dwaj ostatni.