Specjalizował się w fitoterapii, a jego prace medyczne, m.in. Fitoterapija (1933) oraz Łyky pid nohamy (1943), były wielokrotnie wznawiane i cytowane także w wydawnictwach polskich. W 1940 był współzałożycielem Ukraińskiego Instytutu Czarnomorskiego w Warszawie, placówki naukowej badającej problemy polityczne i gospodarcze przyszłego niepodległego państwa ukraińskiego.
W 1943 przeniósł się do okupowanej przez Niemców Galicji (rejon Jaworowa), gdzie prowadził praktykę lekarską oraz szkolił personel sanitarny Ukraińskiej Powstańczej Armii, pełniąc funkcję lekarza kurennego. Aresztowany przez sowieckie służby bezpieczeństwa, został zamordowany 20 sierpnia 1944 koło wsi Szutowa.
Twórczość literacka Debiutował jako poeta w 1919. Wydał tomy poetyckie Switłist (1925), Suworist (1931) i Wiruju (1938). Jego dorobek prozatorski obejmuje powieść historyczną Kozaky w Moskowiji (1934) oraz trzy tomy opowiadań Notatnyk (1936–1937). W zbiorze esejów Bij za ukrajinśku literaturu (1935) sformułował program literatury narodowej.
Doktryna czarnomorska