Szymon przekazał swą schedę synowi Karolowi (1808–?), który ożenił się z Matyldą Kobylińską (~1810–1887), po których dziedziczył ich syn Henryk Onufry (1844–1900), żonaty z Jadwigą Komarówną. Ich syn Karol Henryk (1868–1937) był ostatnim właścicielem majątku. Po 1920 roku dobra zostały przejęte przez państwo litewskie.
+ Demografia Labūnavy rokliczba ludności1865601923175 (we dworze)1959361970193197973419858471989882200193920069152011747 thumb|240px|Pozostałości po Zabiełłach (2011) Po III rozbiorze Polski w 1795 roku wieś, wcześniej wchodząca w skład województwa trockiego Rzeczypospolitej, znalazła się na terenie ujezdu kowieńskiego guberni litewskiej, a następnie wileńskiej i kowieńskiej Imperium Rosyjskiego. W drugiej połowie XIX wieku należała do gminy Bobty. Od 1920 roku Labūnava należy do Litwy, która w okresie 1940–1990, jako Litewska Socjalistyczna Republika Radziecka, wchodziła w skład ZSRR.
Wyżej wspomniany kościół z 1779 roku (erygowany w 1812 roku), spalony w czasie wojen napoleońskich, odbudowany w 1855 roku (wspomina o nim Napoleon Rouba w 1909 roku), został ostatecznie spalony w 1944 roku.