Był uznawany za wybitnego kompozytora muzyki fortepianowej, porównywany do Rachmaninowa i Skriabina (i przyćmiony przez ich sławę) z racji pokrewnego, patetycznego tonu, silnej ekspresji i skłonności do ostrych kontrastów. Jego muzyka utrzymywała się w stylu późnoromantycznym, czerpiąc wzory z okresu klasycyzmu. Zdaniem Zofii Lissy jego twórczość jest przeintelektualizowana, chłodna i spekulatywna; wpłynęła według niej na twórczość Siergieja Rachmaninowa i Igora Strawinskiego. Zdaniem samego kompozytora muzyka miała „wyrażać wieczność” i nie była powiązana z życiem i rzeczywistością.

W koncertach i sonatach stosował m.in. polirytmię i efekty polimetryczne. Folklor stanowił dla niego materiał i surowiec do eksperymentowania i wzbogacenia jego dzieł. W pieśniach dominowały partie fortepianu, a tekst stanowił niejaki impuls dla partii instrumentalnej. Nazywano go „rosyjskim Brahmsem”, ale był on raczej prekursorem tendencji neoklasycznych w muzyce zachodnioeuropejskiej, które wystąpiły po I wojnie światowej.

Jego dzieła publikowali m.in. Bielajew, Jurgenson, Rosyjskie Towarzystwo Wydawnicze.