Władysław Deik (ur. 16 maja 1901 w Smołdzinie, zm. 12 listopada 1986 w Gdańsku) – sierżant rezerwy WP, chorąży ludowego Wojska Polskiego, obrońca Westerplatte.
Życiorys Syn rolników Augustyna i Julianny z Selów. Po ukończeniu czterech oddziałów szkoły powszechnej, pomagał rodzicom w gospodarstwie. W latach 1921–1923 odbył służbę wojskową w 1 pułku ułanów krechowieckich w Augustowie. Mimo stopnia podoficerskiego, postanowił wrócić do cywila. Był początkowo bezrobotny, później pracował dorywczo jako cieśla w gdańskich firmach budowlanych. Zdobył drugi zawód – kierowcy samochodowego – lecz nadal nie miał stałej pracy.
W 1937 został zatrudniony na Westerplatte jako pracownik cywilny. Brał udział w obronie Westerplatte w obrębie toru kolejowego nad kanałem jako dowódca placówek „Deika” i „Tor kolejowy”. Po kapitulacji, jako jeniec, został skierowany przez Niemców do porządkowania terenu placówki. Na terenie Gdańska w różnych firmach budowlanych pracował do 1942. Dobrowolnie zgłosił się do pracy w głębi Niemiec. Przez cztery miesiące pracował na terenie Berlina, następnie skierowany został w ramach Organization Todt na front wschodni. Jesienią 1944 wraz z cofającymi się oddziałami niemieckimi dotarł do Czechosłowacji. Stamtąd w lipcu 1945 powrócił do Gdańska.