opuścił miasto w wyniku presji austriackich dyplomatów i udał się do Strasburga, potem do Brukseli. W 1833 poznał w Szwajcarii córkę berneńskiego notariusza Giulię Calame, którą w 1835 poślubił. W 1839 wrócił do Włoch i wznowił działalność teatralną, odgrywając role tragicznych bohaterów w dramatach, m.in. w Boskiej komedii, Saulu Alfieriego, Śmierci Wallensteina Schillera i sztukach Voltaire’a i Delavigne’a. W 1848 uczestniczył w wydarzeniach Wiosny Ludów. Po upadku Republiki Rzymskiej we wrześniu 1849 przybył wraz z żoną do Turynu. Występował w teatrach w Piemoncie, Ligurii, Toskanii i Mediolanie.
Bibliografia Nowa encyklopedia powszechna PWN t. 4, Warszawa 1998. Biografia w j. włoskim
Kategoria:Ludzie urodzeni w Wenecji Kategoria:Urodzeni w 1803 Kategoria:Włoscy aktorzy teatralni Kategoria:Zmarli w 1861