Innym ważnym poetą arboreskim był Jul Variboba, uważany przez wielu Albańczyków za pierwszego prawdziwego albańskiego poetę. Jego poezja opierała się na piśmiennictwie ludowym, a jego pieśni nabożne wciąż są śpiewane przez Arboreszów. W 1762 roku opublikował on długi poemat „Żywot Najświętszej Marii Panny” („Ghiella e Shën Mëriis Virghiër”). Była to jedyna książka autorstwa Arboreszy wydana w XVIII wieku. Po albańsku pisali także włoscy misjonarze, a Francesco Da Lecce wydał w 1702 roku pierwszy słownik włosko-albański oraz pierwszą gramatykę języka albańskiego (1716).
W XVIII wieku zaczęła rozwijać się poezja mieszczańska w języku albańskim, zapisywana alfabetem arabskim. Twórców tej poezji nazywano bejtedżinami. Byli oni popularni wśród muzułmańskiej warstwy feudalnej, duchowieństwa i zamożnego mieszczaństwa. Bejtedżinowie byli pod dużym wpływem literatury orientalnej i język ich utworów zawiera wiele orientalizmów, głównie tureckich, arabskich i perskich. Twórczość ta była często przekazywana ustnie lub w odpisach rękopiśmiennych;