Dziekan z Badajoz – powiastka filozoficzna Ignacego Krasickiego ze zbioru Powieści wschodnie, oparta na noweli Juana Manuela z Księgi hrabiego Lukanora.
Treść mały|Katedra w Badajoz Dziekan katedralny z Badajoz, don Fernandez-Diegos-Katalya-Folderon i Menezes i Parataios był tęgim uczonym, bieglejszym od wielu wykładowców z Salamanki czy Alkali. Zapragnął jednak posiąść sztukę czarnoksięską, na której znał się już tylko don Toribio z Toledo. Czarnoksiężnik nie chciał go uczyć doświadczywszy od ludzi wiele niewdzięczności. Dał się jednak przekonać wymowie dziekana i zaprosił go na wieczerzę, na którą jego służąca Małgorzata miała upiec dwie kuropatwy. Wszedłszy do gabinetu don Toribio dotknął czoła dziekana i wmówił tajemnicze zaklęcia. Jakoż w chwilę później zjawił się kurier z wiadomością, że stryj dziekana biskup Badajoz ciężko zachorował. Dziekan skupiony na zdobywaniu wiedzy kontynuował jednak naukę. Po kilku dniach kantor katedralny przyniósł wiadomość o śmierci stryja i obraniu don Fernandeza biskupem w jego miejsce. Don Toribio pogratulował mu stanowiska i poprosił o przysługęː ma syna, don Antonia, niezdatnego do czarnoksięstwa, chciałby go osadzić na opróżnionym przez don Fernandeza stanowisku dziekana.