cecha ta była zakorzeniona już na początku XVII w. Wraz z pojawieniem się porządku SVO poimki ustąpiły miejsca przyimkom. Analogiczne zmiany zaszły nie tylko w tidore, ale również w języku sahu i odosobnionym języku moi (zachodniomakiańskim). Pomimo zaniku szyku SOV w ternate i tidore utrzymują się cechy języków typu SOV, w tym obecność spójników zajmujących pozycję finalną w zdaniu składowym.
W ternate i tidore występuje nietypowy dla języków papuaskich system poziomów mowy (ang. speech levels), przypuszczalnie wzorowany na systemie języka jawajskiego. W obu językach istnieje warstwa słownictwa uprzejmego oraz szereg specjalnych zaimków grzecznościowych.
Piśmiennictwo i rola historyczna Piśmiennictwo w języku ternate zostało zapoczątkowane w XV wieku (lub wcześniej). O ile historycznie wykształcił tradycję literacką na bazie pisma arabskiego (wraz z nadejściem islamu), to współcześnie do jego zapisywania stosuje się alfabet łaciński (w ortografii indonezyjskiej). Języki ternate i tidore jako jedyne nieaustronezyjskie języki regionu (tzw. języki papuaskie) posiadały formą pisaną przed przybyciem Europejczyków. Pozostałe języki północnohalmaherskie wypracowały piśmiennictwo dopiero po nadejściu misjonarzy chrześcijańskich (II poł. XIX w.), którzy poświęcili się ich badaniom i tłumaczeniu Biblii.