Zostało ono erygowane 27 czerwca 1987 przez biskupa Stanisława Nowaka.
Około 2012 roku znaleziono ludzkie szczątki podczas prac przy fundamentach świątyni.
Architektura Pierwotny kościół został wzniesiony w stylu romańskim. Romański charakter zachowały: prostokątne kolebkowe prezbiterium z ciosów kamiennych, zakrystia przekształcona w skarbiec oraz fragment nawy. Świątynia była przebudowywana w 1618, 1700 i 1750 roku oraz po II wojnie światowej. Obecny styl świątyni można określić jako neoromański. Jest to jednonawowy kościół z dwiema bocznymi wnękami (kruchtami), dach został pokryty blachą, z jedną wieżą z barokowym hełmem z ośmioboczną latarnią oraz z sygnaturką zaopatrzoną w najmniejszy dzwon. Nawę zamyka empora z organami, a ponad nią znajdują się dwie loże.
Wyposażenie W prezbiterium znajduje się barokowy ołtarz główny pochodzący sprzed 1743 roku, który został ufundowany przez proboszcza Jakuba Koniecznego (lub Kieniewicza) z Pilicy. Autorstwo przypisywane jest śląskiemu rzeźbiarzowi Pawłowi Walentego Wiązkowiczowi (Więckiewiczowi) z warsztatem. Ołtarz wykazuje wpływy wzorów architekta i jezuity Andrei del Pozza i luźno nawiązuje do formy ołtarza z kościoła św. Ignacego w Rzymie autorstwa tegoż Pozza. Do rzymskiego wzoru zbliżony jest kulisowy portyk kolumnowy. Św.