W 1908 roku wyjechała na studia matematyczne do Genewy, na rzecz których przerwała swą działalność na rzecz polskości Śląska. Do działalności tej powróciła po I wojnie światowej, podejmując pracę w Komitecie Plebiscytowym. Podczas tej pracy poznała Gustawa Morcinka, z którym się zaprzyjaźniła. Do końca życia Morcinek zapraszał Zofię do Wisły, a sam często przyjeżdżał do Włocławka na spotkania autorskie organizowane w szkole prowadzonej przez Degen-Ślósarską, zwane Wieczorami Śląskimi. Zofia Degen-Ślósarska doradzała autorowi przy pisaniu jego dzieł. Morcinek pozwalał nanosić jej własne poprawki na swoje prace. Ich przyjaźń przetrwała czas, gdy Morcinek przebywał za granicą. Gdy podczas II wojny światowej pisarz został aresztowany i osadzony w kilku kolejnych obozach koncentracyjnych, nauczycielka wysyłała mu listy i paczki. Paczki te podpisywała jako: Ciocia.