Neografia ( néos „nowy” + graphḗ „pismo”) – nauka o odręcznym piśmie nowożytnym i nowoczesnym (tj. począwszy od XVI wieku), przekazanym na materiale nietrwałym. Neografia jest jedną z nauk pomocniczych historii.
Neografia łacińska W poszczególnych państwach europejskich używano od XVI do XVIII wieku różnych odmian pisma łacińskiego, wchodzących w zakres badań neograficznych: Włochy: italika kancelaryjna, bastarda włoska, kancelaria papieska: italika, bastarda włoska i gotycka, a także minuskuła bullowa (), Hiszpania: gotyckie pismo kancelaryjne (odmiany zwane po , / , ), hiszpańskie pismo potoczne (), Francja: italika, gotycka bastarda francuska, kurrenta (odmiana zwana po , a później ), bastarda włoska, potoczna kursywa płynna (), Niderlandy: gotycka bastarda burgundzko-francuska, niemiecka kursywa gotycka, francuskie , hiszpańska , bastarda włoska, Anglia: italika, gotyckie pisma kursywne, („ręka kancelaryjna”), („ręka sądowa”), („ręka sekretarska”), („okrągła ręka”), kraje niemieckie i skandynawskie: fraktura, kurrenta kancelaryjna, niemiecka kursywa neogotycka (), fraktura kancelaryjna (), Polska: różne postaci kursywy i kurrenty gotyckiej, włoska italika kancelaryjna, pisma typu francuskiego, a później typu angielskiego.