Kazimierz Franciszek Jarmundowicz (ur. 1698 w Krakowie, zm. 3 maja 1762 tamże) – prawnik, rektor Akademii Krakowskiej.
Życiorys Pochodził z krakowskiej rodziny mieszczańskiej, jego ojciec Jan był lekarzem. Naukę rozpoczął w szkołach Nowodworskich, a następnie zapisał się na Akademię Krakowską, gdzie 23 marca 1720 uzyskał stopień bakałarza, a w 1721 magistra sztuk wyzwolonych i doktora filozofii. W 1722 wyjechał do Poznania, gdzie został profesorem gramatyki od 1726 poetyki, a następnie do 1729 retoryki i dialektyki w Akademii Lubrańskiego w Poznaniu. Przez cały czas pełnił także z ramienia uczelni funkcję prefekta Bursy Szołdarskich. W latach 1730–1731 był zatrudniony jak nauczyciel Józefa Radomickiego syna wojewody poznańskiego Władysława. Do Krakowa powrócił w 1731 powołany do Kolegium Mniejszego. 26 listopada 1743 został ponownie zatrudniony w Akademii Lubrańskiego, jako jej dyrektor pracował na tym stanowisku do 1746 równocześnie pełniąc funkcję prowizora poznańskiego seminarium duchownegoJacek Wiesiołowski "Krakowscy profesorowie Akademii Lubrańskiego" [w:] Kronika Miasta Poznania 1999, nr 2. W 1734 był dziekanem Wydziału Filozoficznego oraz objął Katedrę Wymowy. Rozpoczął studia prawnicze uzyskując zgodę uczelni 11 grudnia 1737 na przejście do Kolegium Prawniczego.