Zarówno broń artyleryjska, jak i torpedowa dysponowały systemami kierowania ogniem, wspomagane dwoma dalmierzami Vickersa, umieszczonymi na dachu pomostu: o bazie 3 metrów dla dział kal. 120 mm i 4-metrowym dla działek przeciwlotniczych. Wyposażenie uzupełniały trzy reflektory, system sygnalizacji podwodnej, echosonda, żyrokompas, radiostacja, dwie szalupy, kuter roboczy oraz dwie tratwy ratunkowe.
W momencie wejścia do służby załoga okrętu składała się ze 127 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba 8 września 1936 roku stacjonujący w Lizbonie „Dão” został opanowany przez zbuntowanych marynarzy z Rewolucyjnej Organizacji Floty celem przyłączenia portugalskich okrętów do walki w wojnie domowej w Hiszpanii po stronie republiki. Próbujący wyjść z portu okręt został uszkodzony ogniem artylerii z fortów Alto do Duque i Almada, w rezultacie wyrzucając się na brzeg w okolicy . Po stłumieniu buntu uszkodzony niszczyciel został ściągnięty z mielizny i poddany długotrwałemu remontowi w stoczni Alcântara, który zakończył się 23 marca 1938 roku. Po wybuchu II wojny światowej, mimo neutralności, okręt wraz z innymi niszczycielami uczestniczył w patrolach wzdłuż wybrzeża oraz pomiędzy Azorami i Maderą.