Kazimierz Zienkiewicz (ur. 3 marca 1846 w Warszawie, zm. 3 października 1925 we Lwowie – kapitan w powstaniu styczniowym, sybirak, urzędnik, dziennikarz, poeta, pamiętnikarz, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Jego ojcem był Feliks Zienkiewicz herbu Leliwa – ziemianin, kupiec warszawski. Matka Józefa z domu Kwiatkowska zginęła w czasie masakry 8 kwietnia 1861 na Placu Zamkowym w Warszawie. Kazimierz poprzysiągł wtedy zemstę na Rosjanach.
Po wybuchu powstania styczniowego przyłącza się do walczących. Wziął udział w 15 bitwach i potyczkach. W czasie walk dwukrotnie ranny, raz pod Rudnikami w prawą nogę i pod Ociesękami w prawą rękę. Awansuje stopniowo z podoficera na kapitana, by pod koniec powstania, zostać dowódcą kompanii. Służył w żuawach śmierci w oddziale Zygmunta Chmieleńskiego i Władysława Sokołowskiego-Iskry.
W 1864 pochwycony przez Rosjan pod przybranym nazwiskiem Ludwika Wysockiego zostaje zesłany na osiedlenie na Syberii. Po sześcioletnim pobycie w Guberni janisejskiej na skutek amnestii przybywa w 1870 do Lwowa gdzie osiada na stałe jako urzędnik magistratu. W chwilach wolnych zajmuje się publicystyką i dziennikarstwem, pisze wierszowane gawędy o treści patriotycznej publikowane w miejscowych periodykach.