Zarówno broń artyleryjska, jak i torpedowa dysponowały systemami kierowania ogniem, wspomagane dwoma dalmierzami Vickersa, umieszczonymi na dachu pomostu: o bazie 3 metrów dla dział kal. 120 mm i 4-metrowym dla działek przeciwlotniczych. Wyposażenie uzupełniały trzy reflektory, system sygnalizacji podwodnej, echosonda, żyrokompas, radiostacja, dwie szalupy, kuter roboczy oraz dwie tratwy ratunkowe.
W momencie wejścia do służby załoga okrętu składała się ze 127 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba 21 sierpnia 1937 roku „Tejo” zderzył się w Funchal z greckim statkiem „Margartis”, uszkadzając reling. Przed wybuchem II wojny światowej „Tejo” (wraz z bliźniaczymi jednostkami „Vouga” i „Douro”) stacjonował w Lizbonie. Po wybuchu działań wojennych, mimo neutralności, okręt wraz z innymi niszczycielami uczestniczył w patrolach wzdłuż wybrzeża oraz pomiędzy Azorami i Maderą. 5 listopada 1941 roku „Tejo” uratował 20 członków załogi portugalskiego szkunera „Carvalho”, który zatonął podczas sztormu koło Azorów.