W listopadzie 1981 został członkiem Kręgu Instruktorów Harcerskich im. Andrzeja Małkowskiego postulującego odkomunizowanie ruchu harcerskiego i przywrócenie zasady tolerancji religijnej oraz powrót do metod wychowawczych wypracowanych przez skauting. Odrzucenie tych postulatów przez Związek Harcerstwa Polskiego sprawiło, iż Krąg stał się de facto niezależną organizacją, pozostając formalnie w strukturach Związku.
Praca duszpasterska i społeczna W 1982 wstąpił do Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. Jako kleryk kontynuował działalność harcerską, angażując się w tworzenie kręgów starszoharcerskich. W tym celu rozpoczął 12 września 1984 organizowanie Harcerskiego Ruchu Liturgicznego. Bazując na programie działającej już w Lublinie organizacji harcerskiej „Zawisza”, dążył do stworzenia we Wrocławiu podobnej organizacji harcerskiej opartej na zasadach religii rzymskokatolickiej. Ponadto założył w seminarium Harcerski Krąg Klerycki oraz współorganizował Duszpasterstwo Harcerskie we Wrocławiu. W latach 1986–1988 zaangażował się w organizację Krajowego Porozumienia Kręgów Kleryckich przy krajowym Duszpasterstwie Harcerskim. Po otrzymaniu święceń kapłańskich 21 maja 1988 i rozpoczęciu pracy duszpasterskiej został przewodniczącym Porozumienia Kręgów Kleryckich.