Po śmierci męża Winnaretta Singer-Polignac wykorzystywała swoją fortunę na korzyść sztuki i nauki. Postanowiła uczcić jego pamięć, wspierając prace kilku młodych kompozytorów jej czasów, między innymi Renard Igora Strawinskiego, Socrate, "London Sinfonietta/Hannigan, Queen Elizabeth Hall, London". Erika Satiego (dzięki jej wstawiennictwu Satie nie musiał przebywać w więzieniu w trakcie komponowania tego utworu), Les Malheurs d'Orphée Dariusa Milhauda, Koncert na dwa fortepiany i orkiestrę i Koncert organowy Francisa Poulenca, Le Diable boîteux i Sérénade pour douze instruments Jeana Françaixa, Drugą symfonię Kurta Weilla i Pierwszy koncert fortepianowy Germaine'a Tailleferre'a. Swoją premierę miało tam El retablo de maese Pedro Manuela de Falla, partię na klawesynie wykonała Wanda Landowska(Kahan 2003).
Poza Proustem i Antoniem de La Gándara, salon księżnej de Polignac był często odwiedzany przez Isadorę Duncan, Jeana Cocteau, Claude'a Monet, Siergieja Diagilewa i Colette. Winnaretta była również opiekunką wielu innych, między innymi Nadii Boulanger, Clary Haskil, Dinu Lipatti, Artura Rubinsteina, Vladimira Horowitza, Armande de Polignac, Ethel Smyth, Le Corbusiera, Adeli Maddison, Ballets Russes, Opery Paryskiej i Paryskiej Orkiestry Symfonicznej.