Jako dodatkowy argument za wpływem Rychezy na nadawanie świątyniom patrymoniów, historyk przywołuje fundację jej córki Gertrudy, która w Kijowie ufundowała żeński klasztor pod tym samym wezwaniem.
Kolejnym przedmiotem analizy autora monografii jest działalność fundacyjna Judyty czeskiej opisana przez Jana Długosza. W swych rocznikach Długosz przypisuje matce Krzywoustego trzy kolejne nadania: kasztelania Chropy dla katedry krakowskiej, dla klasztoru tynieckiego i dla katedry we Włocławku. Problemem w przekazie kronikarza jest to, iż znał on tylko jedną żonę Władysława Hermana o imieniu Judyta, Judytę Salicką nazywał on Zofią. Stąd też zebrane przez niego informacje o fundacjach mogły zostać przypisane niewłaściwej osobie. Taką tezę wysnuł Grzegorz Labuda, przypisując w związku z tym wszystkie fundacje ostatniej żonie Władysława Hermana. Grzegorz Pac analizuje pojedynczo trzy wymienione przypadki i polemizując z tym twierdzeniem. Nadanie kasztelanii łagowskiej badacz uznaje za niewiarygodne, powołuje się na ustalenia historyków przeczące istnieniu w XI wieku diecezji włocławskiej. W przypadku nadania Chrop autor zestawia informację Długosza z zachowaną w Kalendarzu katedry krakowskiej notatką o śmierci darczyńczyni.