Dane taktyczno-techniczne thumb|left|„Douro” między 1913 a 1915 r. Okręty typu Guadiana były niewielkimi niszczycielami o długości 73,2 metra, szerokości 7,2 metra i maksymalnym zanurzeniu 2,3 metra. Wyporność standardowa wynosiła 515 ton, a pełna 660 ton. Okręty napędzane były przez dwa zestawy turbin parowych systemu o łącznej mocy 11 000 KM, do których parę dostarczały trzy kotły Yarrow. Prędkość maksymalna napędzanych dwiema śrubami okrętów wynosiła 27 węzłów. Okręty mogły zabrać zapas węgla o masie 146 ton, co zapewniało maksymalny zasięg 1600 Mm przy prędkości 15 węzłów.
Na uzbrojenie artyleryjskie okrętów składały się: pojedyncze działo kalibru 100 mm A10 L/45 i dwa pojedyncze działa kal. 76 mm L/40. Uzbrojenie uzupełniały dwa podwójne aparaty torpedowe kal. 450 mm (18 cali).
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 80 oficerów, podoficerów i marynarzy.
Służba Pierwsza para okrętów („Douro” i „Guadiana”) została przyjęta w skład Marinha Portuguesa w latach 1913–1915, a kolejna („Vouga” i „Tâmega”) dopiero po zakończeniu I wojny światowej (w latach 1920–1924). 1 maja 1931 roku zatonęła „Vouga”. W tym samym roku ze służby został wycofany „Douro”, a w 1934 roku „Guadiana”. Najdłużej służył „Tâmega”, który podczas II wojny światowej pełnił funkcję okrętu szkolnego. Jednostka została skreślona z listy floty w 1945 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia