I Kielecki batalion etapowy – oddział wojsk wartowniczych i etapowych w okresie II Rzeczypospolitej pełniący między innymi służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej i granicy polsko-litewskiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne I Kielecki batalion etapowy sformowany został w marcu 1919. Otrzymał on nazwę okręgu generalnego, w którym powstał i kolejny numer porządkowy oznaczany cyfrą rzymską. Do batalionu wcielono żołnierzy starszych wiekiem i o słabszej kondycji fizycznej. Oficerowie i podoficerowie nie mieli większego doświadczenia bojowego. Batalion nie posiadał broni ciężkiej, a broń indywidualną żołnierzy stanowiły stare karabiny różnych wzorów z niewielką ilością amunicji.
Wiosną 1920 batalion podlegał Okręgowi Etapowemu „Mińsk”. We wrześniu batalion wchodził w skład IVa Brygady Etapowej. Stacjonował we Włodawie przy Dowództwie Powiatu Etapowego Włodawa. Stan baonu wynosił wówczas 9 oficerów i 607 szeregowców. W październiku 1920 zreorganizowano brygady etapowe 4 Armii. Batalion wszedł w podporządkowanie dowódcy IVc Brygady Etapowej. 4 listopada część żołnierzy I Kieleckiego batalionu etapowego przydzielona została jako wsparcie do IV Kieleckiego batalionu etapowego, w celu obsadzenia Nowogródka. Stan batalionu w tym czasie wynosił 539 szeregowych, w tym 117 ochotników.