III Łódzki batalion etapowy – oddział wojsk wartowniczych i etapowych w okresie II Rzeczypospolitej pełniący między innymi służbę ochronną na granicy polsko-sowieckiej.
Formowanie i zmiany organizacyjne Formowanie pododdziałów etapowych rozpoczęto na przełomie 1918-1919. W myśl rozkazu Naczelnego Dowództwa WP L24550/IV, rozkazem oficerskim nr 1 z 19 sierpnia 1919, z wszystkich formacji etapowych podległych DOE „Lwów“, sformowano 6 batalionów etapowych. 2 batalion etapowy (III Łódzki be) uzupełniono z kadry wartowniczej przy batalionie zapasowym 26 pułku piechoty. W jego skład weszły wszystkie formacje etapowe w powiatach: Brzeżany, Zborów i Podhajce. Były to kompanie etapowe:4.,1.,6.,9.,16.,21.,50.,52. Z nich utworzono etatowe 4 kompanie etapowe batalionu. Dowódcą batalionu został por. Andrzej Błażejowski, a mp dowództwa batalionu stał się Zborów. Otrzymał on nazwę okręgu generalnego, w którym powstał i kolejny numer porządkowy oznaczany cyfrą rzymską. W myśl rozkazu NDWP nr 2900/IV z 30 stycznia 1920 II batalion etapowy stacjonujący w Brzeżanach otrzymał nazwę III Łódzki batalion etapowy. Do batalionu wcielono żołnierzy starszych wiekiem i o słabszej kondycji fizycznej. Oficerowie i podoficerowie nie mieli większego doświadczenia bojowego.