Brytyjska kawaleria dowiedziała się o kucykach w 1804 roku podczas wojny na Półwyspie Iberyjskim i używała ich w jej trakcie jako koni jucznych. Większość z koni nie wróciła do Irlandii. Przez wielki głód w Irlandii w latach 1845–1852 rasa stała się jeszcze rzadsza: rolnicy, którzy wcześniej je wykorzystywali i utrzymywali, zmarli lub wyemigrowali. Ponadto na wyspę zostały przywiezione hiszpańskie osły, które miały zastąpić kucyki, a gdy torf przestał być wykorzystywany jako paliwo, rasa nie była więcej potrzebna. W połowie XIX wieku zaczęto łączyć gospodarstwa i wykorzystywać większą liczbę maszyn oraz koni pociągowych, co dodatkowo wpływało na zmniejszanie się populacji. Kerry Bogi żyły więc zdziczałe na wrzosowiskach, zwykle ignorowane przez miejscowych i niekiedy przez nich atakowane. mały|Źrebię rasy Kerry Bog

Odrodzenie rasy W 1994 roku John Mulvihill, właściciel restauracji The Red Fox Inn we wsi Kerry Bog w Glenbeigh rozpoczął poszukiwanie szczątków populacji rasy, pomimo doniesień dotyczących jej wymarcia. W końcu odnalazł 20 kucyków, które przypominały te, które pamiętał z dzieciństwa. Zabrał je z bagna do własnej stajni. W 1995 roku pobrał ich krew i oddał na badania do Weatherby's Ireland, które zbadało markery ich DNA.