Ówczesną, wymienioną zabudowę stanowiły głównie domy o konstrukcji wykonanej jako budynki szkieletowe. Pod koniec średniowiecza rozpoczął się jednak proces, trwający do XIX wieku, stopniowej wymiany zabudowy na budynki murowane.
Przekształcenia zabudowy przy ulicy Świętego Idziego następowały sukcesywnie. W latach 1539–1543 w południowo-wschodnim narożniku wybudowano pałac stanowiący część dziekanii katedralnej. Kolejne istotne zmiany w tym zakresie wymusił pożar, który zniszczył znaczną część Ostrowa Tumskiego, w tym całą zabudowę ulicy. Powstały tu po północnej stronie budynki Związku Magna Area, dom muzykantów i wikariuszy katedralnych. Odbudowywana zabudowa padła ofiarą kolejnego pożaru w 1791 roku. Układ zabudowy po jej obudowie w zasadzie została zachowany dla terenu położonego na południe od ulicy z wyjątkiem budowy po 1759 roku domu wicekustosza i zakrystianów katedralnych na działce wydzielonej z posesji dziekanii.