Po amnestii powrócił do kraju w 1900 i wkrótce został skierowany do poselstwa serbskiego w Bukareszcie. Po powrocie objął stanowisko ministra finansów w rządach Aleksy Jovanovicia i Mihailo Vujicia. Podał się do dymisji po nieudanych próbach uzyskania pożyczek zagranicznych dla Serbii.
W 1901 wyjechał na placówkę dyplomatyczną do Rzymu, gdzie pozostał przez sześć lat. W 1907 reprezentował Serbię na Konferencji Pokojowej w Hadze. W 1908 objął resort spraw zagranicznych w rządzie Petara Velimirovicia, które sprawował przez pół roku. W tym czasie musiał zmierzyć się z kryzysem wywołanym aneksją Bośni i Hercegowiny przez Austro-Węgry. Podał się do dymisji 11 lutego 1909. 25 czerwca 1911 stanął na czele rządu serbskiego. Zmarł nagle, w trakcie sprawowania tej funkcji.
Dzieła 1888: Les Traités de garantie au XIXe siècle, Paris. 1888: Naša ustavna reforma (Nasza reforma konstytucyjna), Belgrad. 1895: Srbi i Hrvati (Serbowie i Chorwaci), Belgrad. 1898: Srbi i Bugari (Serbowie i Bułgarzy), Belgrad. 1901: Jedan ili dva doma (Jedna czy dwie izby), Belgrad. 1997: Državno pravo (Prawo państwowe), Belgrad
Przypisy