W czerwcu 1912 wziął udział w powstaniu, które doprowadziło do wyzwolenia Dibry spod panowania osmańskiego. Wybrany delegatem na kongres albańskich działaczy narodowych we Wlorze nie dotarł na miejsce, aresztowany przez władze serbskie. Uwolniony po kilku miesiącach zaangażował się w tworzenie administracji lokalnej w Dibrze, podległej rządowi Ismaila Qemala. W latach 1913–1917 pracował jako kadi w Dibrze.

W latach 1920–1938 był imamem w Dibrze, w latach 1938-1941 przewodniczył radzie ulemów muzułmańskich, z siedzibą w Skopju. W kwietniu 1941 był jednym z twórców organizacji Komiteti Shqiptar (Komitet Albański), powstałej w Dibrze i działającej na rzecz zjednoczenia ziem albańskich. W czasie włoskiej okupacji Albanii przeniósł się do Tirany i w 1942 stanął na czele Wspólnoty Muzułmańskiej Albanii. W 1943 był deputowanym do proniemieckiego Zgromadzenia Narodowego (Kuvendi Kombetar).

W styczniu 1945 został aresztowany w tirańskiej medresie przez funkcjonariuszy Departamentu Obrony Ludu. Stanął przed sądem, oskarżony o współpracę z Balli Kombëtar i sabotowanie działań władz komunistycznych. W czasie procesu bronił się sam, bez adwokata.