Miazga – powieść Jerzego Andrzejewskiego, napisana w latach 1965–1970, opublikowana po raz pierwszy w 1979 w tzw. drugim obiegu, oficjalnie, z ingerencjami cenzury w 1981. Pełna edycja ukazała się dopiero w 1992, zaś w 2002 Zakład Narodowy im. Ossolińskich wydał krytyczną edycję w serii Biblioteka Narodowa, w opracowaniu i ze wstępem Anny Synoradzkiej-Demadre. Ze względu na długi czas oczekiwania na wydanie, a także rozgłos jej towarzyszący, określana jako „książka-widmo”, „książka-legenda”, a także „powieść-symbol”, „powieść-klucz” i „«Wesele» PRL-u”Nota na tylnej stronie okładki wydania londyńskiego Pulsu, 1992.
Historia Od maja 1960 Andrzejewski, zainspirowany Doktorem Faustusem Tomasza Manna, planował częściowo autobiograficzną powieść, portret fikcyjnego współczesnego pisarza polskiego. Zamierzał wykorzystać w tym celu swoje notatki z lat 1947–1948, kiedy to do planowanej wielkiej panoramy współczesnego społeczeństwa polskiego naszkicował liczne biogramy bohaterów oraz ich tablice genealogiczne. Nadał powieści tytuł roboczy Portret. Po 1962 pisarz zmienił plany i zdecydował się na napisanie powieści wykorzystującej motyw wesela. Inspiracją była współpraca z Andrzejem Wajdą przy tworzeniu scenariusza do ekranizacji dramatu Wyspiańskiego.