Moment otrzymania przez bohaterkę matury jest przebudzeniem z różowych, nierealnych snów o życiu – do nowej, nieznanej, groźnej rzeczywistości… Ponieważ starałem się nadać mojemu filmowi głębszy charakter społeczny, musiałem umiejscowić akcję zarówno w najwytworniejszych salonach, jak i wśród najskromniejszej nędzy… Dążę do zerwania z szablonem – traktując jednak film nie jako awangardowy eksperyment, ale raczej opierając się na istniejących już najciekawszych osiągnięciach, dodając szereg rzeczy rzeczywiście nowych”.
Reżyser, podobnie jak w swojej pierwszej produkcji długometrażowej – Mascotte (1930), zastosował w Przebudzeniu formę melodramatu. Tym zabiegiem zmierzał do zakamuflowania pewnych krytycznych uwag wobec ustroju. Przeciwstawiał sobie mieszczaństwo i proletariat, przedstawiał apoteozę pracy, występował przeciwko ustrojowi jako głównej przyczynie nędzy i niesprawiedliwości.