Chaos dopełnił zagmatwany scenariusz i niedopracowany montaż, ponieważ sceny urywały się bez wyraźnego zakończenia i powstawały „przeskoki, skróty i pauzy, które łączyć ma nić – jak? Podobno rozumowo. W istocie powstaje niezrozumiała plątanina obrazów i scen, chaotyczna siekanina, w którą wlepione są tanie symbole (wdeptana w błoto «biel», płonące znicze pod mostami itd.) – całość drażni żargonem podrabianego reformatorstwa i zupełnym bezsensem”.
Sprawozdawcy „Wiadomości Literackich” i „Dekady” zauważyli również w filmie deformację prawdy społecznej, nieudolne podjęcie tematyki rozwarstwienia społecznego, bezrobocia i bezdomności. Poza tym Stefania Zahorska zarzuciła filmowcom popełnienie plagiatu z powodu włączenia do filmu fragmentów sowieckiej Symfonii Donbasu (1931) Dzigi Wiertowa. Niedostatki dzieła Aleksandra Forda dopełniła złe udźwiękowienie i zdjęcia Stanisława Wohla (poza kilkoma udanymi ujęciami).