Prokatedra Najświętszego Imienia Jezus w Jerozolimie – prokatedralny kościół katolicki, stanowiący obok bazyliki Bożego Grobu drugą w randze ważności świątynię łacińskiego patriarchy Jerozolimy, konsekrowany w 1872.
Historia W 1847 roku władca Imperium Osmańskiego sułtan Abdülmecid I zezwolił na wzniesienie katedry łacińskiej w Palestynie. W tym samym roku papież Pius IX przywrócił łaciński patriarchat Jerozolimy, mianując pierwszym patriarchą ks. Giuseppe Valergę. Staraniem nowego patriarchy wzniesiono siedzibę patriarchatu na terenie Starej Jerozolimy, wzdłuż murów, na północ od Bramy Jafy. Najdalej na południe wysuniętą częścią kompleksu patriarszego jest prokatedra, którą konsekrował bp Valerga 11 lutego 1872 roku. Właściwą katedrą patriarchy łacińskiego jest bazylika Bożego Grobu, prokatedra jest drugim kościołem pod względem ważności. Budowla ucierpiała podczas trzęsienia ziemi, które nawiedziło Judeę 11 lipca 1927 roku oraz podczas działań wojennych w latach 1948–1949. Prace restauracyjne przeprowadzono w latach 1986–1988.