Stanisław Soczek (ur. 28 kwietnia 1890 w Kołaczycach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, uczestnik I i II wojny światowej oraz wojny z bolszewikami, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 28 kwietnia 1890 w Kołaczycach, jako pierwszy z sześciorga dzieci Antoniego (1864–1943) i Marcjanny z Wiejowskich (1857–1929). Antoni i Marcjanna pobrali się w 1889 r. w kościele pw. św. Anny Kołaczycach. Ślubu udzielił brat panny młodej – ks. Józef Wiejowski, kanclerz w konsystorzu biskupim w Przemyślu. Soczkowie poza Stanisławem doczekali się trzech synów: Karola (1891–1978), Michała (ok. 1892–zm. ok. 1916) i Jana (1901–1920) oraz dwóch córek – Anny (zm. 1979) i Józefy (1899 – 1972, po mężu Łącka).
Stanisław rozpoczął edukację w Szkole Powszechnej w 1897 r. w Kołaczycach, następnie kontynuował ją w latach 1901–1906 w cesarsko-królewskim Gimnazjum w Jaśle, a następnie w Tarnowie. Podczas nauki aktywnie działał w tajnej organizacji niepodległościowej prowadzonej przez ks. Bronisława Dudkiewicza. Po zdaniu matury dojrzałości w 1907 r. podjął studia na Uniwersytecie Jagiellońskim, na Wydziale Prawa, które ukończył w 1913 roku. Okres jego młodości przypadł na czas I wojny światowej.